The Fórum 0937 (portuguese forum to talk about our favourite hobby - LEGO) has blown two candles. It has completed this month two years of intense dinamism and its becoming more and more relevant to the national and international LEGO communities.

To understand better this fantastic forum panorama, the founders have given us their testimony:

“When we launch this project, what we were looking for was a commmunication platform that escaped formalities and that focused in one very important aspect: good constructions. We always worked for that purpose and the well done successive projects proved that there was enough space for the 0937 Community to succeed. Some of the members were so enthusiastic that they gave important qualitative jumps, developing their talents, and today they are a frequent presence in events - we have an “esprit de corps” very strong and many people inside the forum “fight” for what is the best for us without expecting anything in return. Our main goal was to call the attention of the portuguese speakers to the world of LEGO; not only we have achieved that goal (in Portugal and Brazil), but we are also proud that today we have the participation of international creators that haven’t seen the language has an obstacle (thank you Klocki!). Now, our main goal is to obtain even more contents, even more quality and even more visibility for LEGO has an adult hobby - and we will manage to do that, day after day. Pedro Silva (El_Gordo)

“In the summer of 2006, I, Tânia and Pedro “El_Gordo” Silva decided to proceed with a new project. As we already knew each other for more than five years and shared many experiences, it was easy to reach a format that was good for all. The Forum 0937!
After the start, maintaining the interest on the Forum was greatly facilitated by some new members who have proved very active. Other “old” friends support also helped the party giving some experience and the “know how” to the starting project. These members (new and old ones) were crucial to the momentum of the forum and this led to the next step, the creation of a Community (LUG). From there the existence of the Forum can be confused with the Community 0937 existence.
Personally I’m very proud to have been a founder of this project. The Community / Forum has grown beyond expectations, has a solid set of members, held and hold the various setbacks which are surpassed, has a great self-reliance and has interesting projects for the future. All of this makes me believe in the project!” Luís Baixinho (LBaixinho)

“The most grateful experience so far!

Two years making new friendships, learning every time a bit more about community work and development. Exchanging experiences and increasing the interest for the LEGO hobby among the population.
These are the main goals that have being reached and that makes me lots of happy.
The community union and quality work never stops to amaze me and I hope it continues to grow for the amusement of us all.
I’m really proud to be a part of 0937, the felling is very similar to see my child growing and confirm that all the love, cherish, worry and work paid off.” Tânia Baixinho (Lego Ambassador) (tânia)

Besides their testimonies, we also asked them a few questions:

- How many members are there today in Fórum 0937?

- The forum actually has more than 350 registered members. Of course, not all are active. So we have an average around 80 to 90 registered members who are in regular consultation with the forum content. For more statistics we believe that there are some 200 regular lurkers not registered. Active members to post with some regularity are almost 40.

- What “stars” does the community have? What are the most iconic
creations of the community members?

- There are three main MOC references in the Community which are in virtually any public event of the 0937. The Tower of Belem by Luis Baixinho, Demag by Pedro Agnelo and the Heavy Water by Tânia Baixinho. The three have different characteristics and points of interest. Yet the references are to turn up more to the creators than just for the creations, so there is always some curiosity in Technic and Model Team models of Agnelo, in cars by Biczzz, in the medieval constructions by Tânia, in the adventures by Rupi and the humorous creations of Evildead. We can’t forget the other talents that have regularly constructions in the forum and the ones that shows an incredible evolution. All of the creations can be found in this gallery of MOCs.

- Do you get any feedback from the non-AFOl part of Portuguese society?

- The feedback has been great from the non-AFOL Portuguese society, especially on the media.
Our better example is all the buzz around our national LEGO event, TomarLEGO, that had an amazing coverage on national and local media and also the work that’s being done with the media regarding the advertising for the next edition. A few weeks ago 0937 was invited to be on a live and national TV show to talk about the event, goals, to show some MOCs and invite all the population to make this the biggest LEGO event in the country.
Together with the sponsors - LEGO, local McDonalds, local toy store (Casa Martins), Danish Embassy and Tomar City Council we were able to reach almost 10.000 very excited visitors and media interest on the first edition. That resulted of course in a very good highlight to our community work.
We are already working with our partners on the next edition, on a larger space and more LEGO activities to the visitors, hopping not only grow in size but in quality too. For that we rely on the work of the community members that has been quite amazing over the past two years.
The feedback is growing, helping us understanding what do non-AFOLs expect from our LUG and that can start by having a consumer service issue handle to a rescue from the dark ages. They know that regarding the LEGO brand we can sure help by having the knowledge, the experience and the will to develop the hobby.

P.S.:

As an active member of 0937 Community I wish the best of luck to 0937 Fórum and I wanted to thank all the members for their effort and devotion. I feel that we aren’ t only becoming a strong group of AFOLs but also a stronger group of friends. Ricardo Silva (aka Evildead)

Links: Fórum 0937; Portal 0937; BS folder 0937 Community.

You probably remember a great model of Zagreb national theatre built by Matija Puzar.

Matija is a 30 years young IT-researcher at the University of Oslo, Norway. He is originally from Pula, Croatia, but has moved to Oslo on his quest for a PhD. During the last few years, Matija has been an active (or passive) member of several online communities, such as LUGNET, Trains N Town, and Eurobricks. Offline, he tried to find whether there were other people in the vicinity with the same strange hobby. Surely enough, he found a few of them, and one cold November evening in 2005, the six of them sat down and founded the first Norwegian AFOL group, Brikkelauget.

Recently, we had an honour to chat with Matija about his favourite creation

Why did you decide to build a model of this particular building?

I like that type of architecture, and Zagreb has several candidates (the theatre, the main train station, the art pavilion, to name a few). I should have probably started with something smaller (which I regretted very soon), but I really liked the theatre’s building, as well as its surroundings.

Please, tell me how you approached the design. I know you did the virtual (MLCAD) model first, but did it include all the little details?

I started by looking at the dimensions of the real bricks compared to real people, to see whether LEGO-tiles would match LEGO-minifigs the same way. It seemed it did, so I designed one of the corners:

The windows proved to be a challenge in the beginning, as they had to be SNOT-ted with tiles in between with “nothing” to hold on to. But once I
got the basic idea, it turned out to work very well.

Then I decided to play a little bit with the capital, as my original one was of the wrong type. I ended up with the following design:

I tried to keep to the details as much as I could, but still keeping in mind that it had to be possible to build with bricks (and without getting bankrupt).

Did you change anything from the virtual model while building the model with real bricks?

There were of course a few times when I found out that the way I designed it actually wouldn’t work in reality, mostly in corners where walls would meet. This was a bit unfortunate (although expected), but I managed to keep the usage of bricks as close to the original plan, to avoid coming suddenly into a situation where bricks were missing. Which, of course, did happen.

On pictures, it looks yellow. Is it yellow, right, not tan?

I must say that I hadn’t had the opportunity to see the real building since I started with this project. However, I did remember it to be yellow, and from all the pictures I have seen, it is definitely closer to yellow than tan. This was very much confirmed when I read your blog post where you compared this theatre to the one in Krakow, which was a clear tan-candidate.

Wow, that’s interesting. So what did you base tour design on? Photos, blueprints?

I based my design exclusively on detailed photos made by a friend of mine (she likes to be referred to as “Elgar” ). She tried also to get some more precise data from the theatre itself, but that proved to be difficult (they wanted official request by letter, which I, just to make a model, really didn’t want to take the trouble to do). Later, after the design was done, I sent them a letter with a picture. I never heard from them.

The difficult part was the roof, as there are very few pictures of it. Actually, I couldn’t find any pictures of the back of the roof, so a little bit of it was improvised. However, that is really not a problem, noone will notice anyway if something is wrong

Which elements were most difficult to model?

It took me a while to be satisfied with the capitals. The next on the list would be the two diagonal sides at the main entrance. The lower of the two domes took a while to get right, and it certainly did not help that I had to do it twice. The second time was after I realized that the selection of sand-green parts was not as standard and huge as I expected. This was the first time when I first had to look for available parts and quantities, and only then try to build something accordingly.

Well, sand green is quite rare indeed. Where do you get your bricks? Bricklink?

Yes, Bricklink was the only place I could get sand green from - LEGO couldn’t deliver anything (this was before the Green Grocer came out). As for more common parts, I order them through a local retailer.

What are you most proud of this creation?

The fact that I actually managed to force myself to finish it, including the thousands of flowers around (which was very much time consuming and, I must confess, extremely boring).

Did you learn some new building tricks while working on HNK?

This was my biggest project so far, so I had definitely time to get better known with the geometry of the bricks and the possible ways of (ab)using it.

How did you manage to build it in your apartment? After all, it takes a lot of space!

Indeed it does. I was lucky to have a relatively big kitchen and, having it built during winter, a spare table.

Is the theatre building (the model, not the original) one solid piece, or is it modular?

It is most definitely modular. The main point, all the way since I started designing it, was to make it possible to be transported. Here you can see what the various modules are and how they are put together:

…and here you can see more or less how it looks like when it is ready to be transported:

In addition, there are a few more boxes containing the baseplates and gardens around the building, sponsored by LEGO Norge, so that the whole thing would be finished before LEGO World. Otherwise I would probably never have done it due to the cost.

Is it finished, or do you plan to add something to it?

It is LEGO, so it will probably never be completely finished Every time I put it together or take it apart, I find some details I want to fix. However, I have no plans on doing any major changes or additions (which includes doing the interior, which I know you are about to ask next).

Actually, I remember seeing some red support structure inside, so I assumed you have no plans for that. Which leads me to another question - how much does it weight, approximately?

According to the data available from Bricklink, and taking into consideration all the parts not there by design but necessary to hold things together, it should be between 50 and 55 kg.

Where can Klocki readers see this creation in real life?

Currently, the creation can be seen in my basement in Oslo, one box at a time though. I was invited to show it at a few exhibitions, but due to its size and my budget, I can’t promise anything yet. One of the problems is that all those boxes do not fit in my (small) car, and I don’t know how else I can pack it without crashing everyting. Yes, it is very fragile.

I hope this will happen some other day (exhibition, not crashing, of couse). By the way, do you plan to disassemble it ever?

I don’t plan on doing it. I can’t promise anything, though.

Can you tell us what are you working on right now?

Right now I decided to take a longer break. I shortly interrupted the break to make a model of my hometown’s orchestra which this year celebrates its 15th
birthday (here). But I have no other concrete projects in mind.

Yes, I have spotted your orchestra few days ago and blogged it. I must say tt deserves a decent concert hall! Did your friends in Pula like it?

Yes, you actually did say that it deserved a concert hall But I think it is best if they perform outside, the weather is usually good on exhibitions and it is better if people can hear (or at least see) them.

Not all of my friends know about the model yet, I have only spoken to one of them who provided me with the pictures and names of the current active members, and we wanted to have it quiet until it was finished. So, soon, after the final touches are done, we’ll see the reaction.

You live in Norway. Can you describe the AFOL community in Norway?

The AFOL community in Norway is relatively small, but people are slowly coming out of the closet. Norway is, after all, the country with most LEGO sold per capita, so I am sure there is a big potential. This was proven when LEGO this year organized the first LEGO World, where we found several
people who did not know about Brikkelauget (our first and, to my knowledge, only AFOL group in Norway) and who were interested in joining it.

Recently, you have been selected by LEGO to represent the community as LEGO Ambassador. What are your early thoughts on the program?

I think it is a wonderful concept and, from what I have seen, a very successful one. When I was young(er), I remember being very frustrated at not being able to tell the company about how I felt, nor was it possible to get information on things I was wondering about. During the last few years, we have seen a dramatic change in the way LEGO looks at its customers - the LEGO Ambassador program is a perfect example of this, which had already given concrete results. I am very proud to be part of this program, and to be able to make a change, even though it might be a small one.

Thank you very much for taking this interview. I hope to see your amazing theatre is person some day in a future!

Thank you, it has been a pleasure.

We have previously written here and here about the magnificent Technic MOCs built by Nico71. We said then, that there will be more to come, and so it happened - today we bring you Nico himself:

Klocki - Bonjour, Nico. Let’s start with a short presentation of yourself - where do you come from, what is your daily occupation, and how did you come across the Lego bricks?

Nico71 - I am 19 and a first year student in mechanical and production engeenering. I am a French AFOL and come from Haute Savoie. My Lego adventure started in 1995 when I got my first Lego box: the Supercar 8880. It was a revelation and during the next 6 years, I bought all the super sets (one set a year). In January 2007, after my Dark Age, I bought the 8436. So, my Lego adventure started again, but this time it is definitely with the studless parts !

- How long is it since you started to publish your MOCs at Brickshelf? I think I’ve seen some of them pretty long ago, but it is only recently that I’ve noticed really huge amount of your new MOCs. I must say I admire the way you blend the speed of building with the quality. I am called a fast builder, but I think I could learn from you a lot

- I started to publish my MOCs on Brickshelf in August 2007. As a consequence, 30 or 40 one set MOCs built from 8436 are not in my gallery (and unfortunately, I didn’t take any photo). My BS gallery includes all my work since August 2007. I dont’ think I am a fast builder. Actually, I have the time to build my MOCs. Most of them are built in approximately 10 hours. I usually create one MOC a week.

- Your MOCs are quite complex, very functional and very realistic. Do you have some special knowledge on machines, some kind of engeenering education perhaps?

- Thanks a lot ! I haven’t special knowledge on machines but before building a MOC, I try to gather information on the machine (via Liebherr’s website, forums…) I want to reproduce. For instance, it helps me to get the right proportions for my MOC.

- I like the variety of your MOCs - you are excellent at construction machines, such as excavators or loaders, but at the same time you’re just as good with diverse trucks and supercars. Do you have some favourite type of machines to build? Or is there some kind of machines that you’ve never built before and you’re going to build?

- As you noticed, what I prefer are construction machines such as mining or earthmoving equipment. I also love trucks and supercars. But it is very tough to create a supercar, especially the design.
You ask a good question: what am I going to do when I will have reproduced all the existing construction machines ? I think I will create many supercars or special machines. Trial Truck is also something I like. In fact, it is quick to build a Trial Truck in 1:10 scale, just for fun. Besides, I love to create one set MOCs because I know that it can be rebuilt very easily by the other AFOLs. It is very motivating for me to give some inspiration to AFOLs.

- Is there one MOC you are particularly proud of? And what about your future plans, do you have some longer list of MOCs to build? What are you building at the moment?

- I am very proud of my crawler loader using only parts of bulldozer 8275, because many people have rebuilt it and contacted me to send photos. It’s a success for me because I think I have given something very interesting to the community. I am also proud of my wheel loader and my crawler excavator. I think it is the two best MOCs I created. Before, I couldn’t achieve these 2 projects, because I hadn’t enough parts. Today, with my collection I can build everything I want. The list of MOCs I want to build is still very big! It not so difficult to find ideas. But these ideas have to be interesting for me. For example, I don’t plan to build a new crawler excavator because I am satisfied with the one I did. At the moment, I’m building a special machine: a Xerion Cougar for a contest at setechnic.com. My next project is a big Trial Truck 6×6 using the wheels of supercar 8880.

- I admire it when the people publish instructions for their MOCs, it’s a great way of doing something nice to the society. Many of your MOCs have instructions attached, and some even come with LDR files. Do you often design your MOCs using 3D models, or do you just do it for the instructions? Do you get much feedback from people who use these instructions to re-build your creations?

- No! MLCad is very boring, and I only use it to create instructions. But for the small instructions such as my little wheel loader it is not very hard. On the contrary, for a big instruction like my crawler loader it is very hard and boring. It takes 50 hours of work on the software, whereas I “only” need 10 hours to build it with bricks. Therefore, I decided to do instructions with MLCad only for the small MOCs. For the big MOCs, I only take photos. For my crawler loader, I got many feedback from people who rebuilt it, and I am very happy because it is very rewarding for me. I’m very glad when I enrich the community !

- There is a special thing about your MOCs that I especially like, that is a modern building technique. They are built in a very smart way, so that they resemble the way that the official Lego Technic sets are built nowadays, with lots of liftarms used in many ways, with emphasis on nice colors and silhouette, and using only parts that are necessary. I think many of your creations, like this wheel loader or that excavator could easily rival the official sets. This is a rare level of building skill, how did you achieve it, and have you been contacted by the Lego perhaps? I think they would surely notice your skills, as they are very close to those of their designers.

- I don’t really know. When I plan a MOC I have some pictures of the real machine and I try to create the same thing. I pay very much attention to the design, the colors and the homogenity of the design. But I am sure that if I build a MOC with fullstud parts, it will be very ugly because I am not used to build with that kind of parts. I have never been contacted by the Lego Company. If it should happen, I don’t know if I would be willing to work for the firm. Actually, Lego is a passion and not a work for me. And I don’t want you to pay to get my creation ! ^^

- Tell me, how much attention do you pay to other people’s MOCs? Do you browse Brickshelf regularly, do you seek for an inspiration or ideas in the work of other AFOLs, or do you prefer to stay independent? Are there any builders that have influenced the way you build, or shown you some new directions of building?

- I check Brickshelf every day. It is a very big bank of ideas and a great inspiration. The community work is on Brickshelf and that is the reason why I upload my work on it. Many builders influence me: Erik Leppen, Zoli, you (Sariel) and many others. The 8436 and the 8275 also have influence on me. The 8436 because I was building MOCs only with it for 6 months (I learned how to build in studless). And the 8275 because this set changed my vision of the studless design (especially combination of liftarms and tiles). My crawler loader had the same design as the bulldozer 8275. In fact it’s the first MOC I created with the parts of the dozer. So, I think that my inspiration is 50% from to official Lego sets and 50% from the other AFOLs.

- What is your favourite Technic set of all times? Is it the 8275 Bulldozer, praised for its PF elements, or perhaps something different?

- The bulldozer influenced me and I love to create one set MOCs with the bulldozer (my crawler loader or pipelayer). The 8275 offers a lot of possibilities. But it had only treads, so it is not possible to create very different one set MOCs out of 8275. I have a preference for the pneumatic system than the electric system. So I think my favorite Technic set is the wheel loader 8459, this model is beautiful and very functional. But the PF system is a great technological breakthrough.

- Is there some Technic part that does not exist today, but you would particularly like to see it in the upcoming sets? Something that would make building easier for you, or perhaps allow you to create some special kind of MOC?

- Yes, I would like very tall pneumatic cylinders (about 15 slots) ! :). I would like also a compressor box with an axle in enter and a pneumatic end at the issue. It were much more convenient than the system with mini pneumatic cylinder.

- I know that you’re running a blog with your MOCs. What’s the reason behind it, do you find it a comfortable way to present your creations? Can we expect an English version some day, perhaps?

- The blog is very pratical to present my creations, before uplaoding them on Brickshelf. Thanks to the blog I can give a description and a presentation that people can read. I also think that blogs are a good platform to show MOCs. It’s a collection of all my best work. My English is very bad so I don’t think that there will be a English version, sorry!

- Tell us something about the AFOLs society in France. Is it a popular hobby, does it have a long tradition in your country? How well are the French AFOLs organised, and what place in the Internet is the best one to meet them and see their creations?

- I have never met other AFOLs in a AFOL day. But I think that Lego is a popular hobby: when I say that I play with Lego, people smile, and then they understand that we can create many interesting things with Lego bricks. Freelug is the biggest French AFOL association and it organizes several meetings. Internet is a very big place for my hobby because it is a practical way to show MOCs and see others MOCs.

- You have built several Trial Truck, does it mean that there is an active Truck Trial society in France, or do you just build them for yourself? If there are regular TrTr races in Frances, what rules do they have?

- I don’t think that there is an active Truck Trial society in France. For example, I have never built a Trial Truck for the competition. Nevertheless, I’m planning to do it. It’s not a widespread sport in France, but Trial Truck interests many French people. I think that Poles are the masters of the Trial Truck!

- Merci beaucoup pour ton temps, I hope to see many more of your creations soon. Happy building!

I am very pleased to appear on Klocky. Thank you and thanks to the community! Play well!

PS: Thanks to Anio (http://www.setechnic.com/) who help to translate some sentences.

Some time ago I’ve mentioned that the end of the year 2007 witnessed a flood of Technic MOCs in the Lugpol community. The crowning achievement of this time was the Poland’s biggest MOC - a 1:40 model of Liebherr LR 11350 truss crane built by Aurimax. Aurimax kept showing no new MOCs for months, while secretly working on this creation, that would eventually bring us all to our knees. Today, just a little bit late, we have for you and interview with the creator of this over 4 meters high monster.

Klocki - Hello Auri. Let’s begin with a couple of words about you: where are you from, what do you do for living, and how did your adventure with Lego bricks begin?

Aurimax - Hmm, a couple of words about me? I’m 28, I’m a dental technician, currently living in Nowy Targ. I just happened to come here, and it seems like I’m going to stay here for a while, though who knows… Like I said, my daily occupation are metal and plaster teeth. My “relation” with Lego has started in the old times of Pewex [shops that imported Western merchandise to Poland in the Iron Curtain era]. The accessibility to Lego sets was awfully poor. I was given my first set on Christmas Eve of 1987, when I was 7 years old, it was the 6656 set, and the others followed, sometimes more, sometimes less. The financial situation was mediocre sometimes, but sometimes I has luck.
I guess you all know the 8720 set. At the beginning of 90, I was around 12 years old, I was given 50 000 zloties (pre-denomination money, unfortunately) on Children’s Day. What else could I buy than Lego? So I went to Pewex, and saw a shiny new Lego motor - a dream come true. I asked the saleswoman how much it was, and she told me: 22 000 zloties. I was shocked for a moment, and then I asked only for ONLY ONE SET (no good to be sly, mom always tells me). I paid for it, and got it wrapped up in a Lego bag. MY DREAMS CAME TRUE, I ran all the way home. Upon opening the set, it turned out that the price of 6 required batteries is almost equal to price of the set. It became obvious later, that the proper price of the set was 422 000 zloties actually, but ONLY THIS ONE SET was improperly tagged - the price lacked the first digit. I remember my mom’s monthly salary was 1 200 000 zloties at the time, so I could never afford this set at full price.
That was my wonder. Everything has changed since then.
Now it’s much better, yet still far from luxury. I was back into Lego bricks at 2005, after some 10 years of the Dark Age. The bag of bricks in my cellar just kept bothering me, especially when my son was about to be born in 2 months. So I’ve pre-taken care of his intellectual development, by buying 3 kilos of bricks at Allegro. Then I bought some more, and more, and so on. I suppose I own some 100 kilos at the moment. It’s troublesome to keep it all in my room, but I still can make it - that is, as long as I don’t buy more.

- Where did you get the idea to build that big? Why this particular crane, Liebherr LR 11350, has your choice been limited by the scale, or did you plan a truss crane from the beginning?

- That’s where my dark side reveals itself I simply wanted to build the BIGGEST model in Europe. I was only some 40-60 1×16 Technic bricks short. Time will come when I have my payback. The choice was simple, the biggest challenge is followed by the biggest machine, that is Liebherr LR 11350. Taking the size into account, a telescopic crane is no good idea, and you know why. The constructional problems are massive, the boom’s weight, the number of parts, boom lifting system - that’s abstraction. Truss are lightweight and resistant, and don’t require some abundant amount of parts. I like cranes, and I’ll probably stick to them for a while. My crane idol is ABRANT23. His cranes are masterpieces, and that’s the level I want to come close to. From Polish builders, I admire Mirek (Benny80), his models are brilliant too!

- How did your close ones react to an idea to build something over 4 meters high? What did the people who think Lego are just small sets for small kids say?

- That’s the annoying part. Ever since an interview with me was published in Cracovia Newspaper, people think I’m a freak, some kind of weirdo. My wife tolerates my hobby, so does my son, even if unintentionally all the others… I guess they condemn it, that’s the sad truth. The situation was somewhat better when the crane was deployed across three rooms of my house. At this time they changed their opinion, from considering the Lego bricks a toy for some 8-years old. When I’ve been deploying the crane in a cinema (the only place with rooms high enough), I saw people’s reactions. These have been very favourable for the most. Lots of people congratulated me on the idea and persistance.

- Over 17 kilos of weight, height of 4.6 meters, 7 motors, 600 tread links, some 100 meters of rope - what else does your crane include?

- Not much more. It’s just that no one writes guides on how tu build such a thing :/ It took 6 moths in total. The documentation and planning part took about 3 weeks. About one hour was needed to deploy all parts on the ground, and then 2 hours more to raise it to a working position.

- The question that probably everyone who sees you crane wants to ask is: what collection of parts it takes ti build such a giant? What kind of bricks resources did you have before you started to build it, and how many purchases were necessary in the process?

- I own “some” bricks, it’s hard to estimate the exact number because I mostly buy in bulk. But surely it takes “some” resources to build over 1 meter tall / long. Above all, I lacked lots of 40 tooth gears and treads, currently I have over 40 gears of that kind, and nearly 4 meters of treads. I bought the new treads too, but the order was delivered kinda late, I think that the model would look better with them. I can surely write that the next model will have the new treads and news motors

- One of the interesting solutions you have used are driving rings used as locks on winches, that allow to disengage the winch from the drive. Tell me, have you encountered any problems with driving rings under big loads? It happened to me many times that driving rings unclutched themselves under tensions in gearboxes.

- Driving rings make a lot things easier, and greatly shorten the time needed to deploy and pack up the model. With rings disengaged, I was able to plug in a motor bypassing the transmission system and quickly coil the ropes. There are huge gear ratios in the winches, as they deal with many kilos of loads. The unclutching never occured, but I believe it was thanks to the fact that there was some gear reduction between the rings and the winches. So they were not exposed to full loads, and that is probably the solution. A lot of trouble could have happened should the driving rings be attached directly to the winches.

- I’m greatly impressed by the fact that your crane, being over 10 kilos heavy, is still able to move, driven by regular 9V Lego motors. Was it difficult to build a chassis that will support that kind of weight and allow to move it around? No problems with the endurance of axles or treads?

- As for the chassis,the only problem was the transmission. The simpliest was was to build motors into the appropriate tread, but I couldn’t fit them in. I placed motors in the lateral beams between treads. It took me some time, as this kind of weight required huge gear reduction. The worm gears were a necessity, then some additional gears, and so it drove. Speed was obviously minuscule, but that’s almost like a Truck Trial. Not a single axle or gear was damaged in this project, so I suppose the reduction was just fine. To obtain greater surface of treads, I’ve used double treads with 1×8 plate on them. It’s not a perfect solution, plates tend to fall of on obstacles.

- What has been a greatest challenge in the building process? Or perhaps something turned out to be surprisingly easy?

- Hmmm, a challenge? It was a challenge to raise up something over 4 meters long using just a few ropes. The tensions have been critical, several times the construction collapsed and the trusses broke, or the blocks were disrupted. Nothing was easy with this crane, it was difficult all along, when I fixed up one thing, another one failed. Today I’m aware that with this scale I could have make it look better, but I’m not such an aesthete as Maciek Drwiega or Dmac. Functionality comes before the look for me, so there are few details, but at least I prepared my own stickers

- Your crane was enthusiastically praised by the polish community. Have you been surprised by the reactions, or was there something particularly pleasant? Have you paid attention to the response to your crane abroad?

- Hmmm! As for the reactions, it’s been a most pleasant surprise, I didn’t expect this kind of enthusiasm. Well, it’s just a MOC like any other [just somewhat bigger - Sariel], and deserves not much description. I was happy to see the model being praised, and receiving some constructive remarks. I will pay more attention to make my next crane better Sincerely, I have no idea what was the response abroad - if there was any, I’m happy with it.

- What can you tell us about your plans for future? Is the next MOC going to be big too, and when can we expect it?

- Unfortunately, I don’t have much time to build at the moment :/ I only build spontaneously, not like you - 3 or 4 MOCs every month. Sometimes I build quickly, sometimes not. I can only promise that I’m preparing for something tall again. Just a few Bricklink orders more, and perhaps something will come out of it.

- Thank you for your time, keep building

- Thanks and regards, Auri.

Joe Meno from BrickJournala had the opportunity to chat with Jørgen Vig Knudstorp, LEGO CEO. We “reprint” this 25-minutes long interview below.

This post is not translated into Polish yet, sorry.

- Czy zdarzyło Ci się porzucić jakiś projekt ponieważ dotarłeś do granicy technicznej, której nie potrafiłeś przekroczyć?

Czy tutaj takie granice w ogóle istnieją? W każdym razie nie zaczynam składać czegoś, jeżeli mam poważne wątpliwości co do pewnych rozwiązań. Szkoda czasu. Lepiej wcześniej znaleźć rozwiązania wszystkich problemów w głowie, na kartce, czy na przykładowej testowej konstrukcji, niż zaczynać coś, co nigdy nie zostanie ukończone.
Zaś jeżeli chodzi o życie, mam dokładnie odwrotnie. Zaczynam różne rzeczy, nie mając pojęcia jak się sprawy potoczą, ani też jakie trudności mogą się pojawić. Nałogowo improwizuję, bywa, że na pewien czas wszystko staje w miejscu, bo szukam sposobu jak przekroczyć właśnie jakąś ‘granicę techniczną’. Lecz dzięki finezyjnej zasadzie ‘Co? Ja nie dam rady???’ lub pomocy przyjaciół rozwiązanie zawsze się znajduje.

- Gdybyś mógł zaprojektować dowolny zestaw czy linię LEGO to co by to było

Nie zaskoczę Cię, jeśli powiem, że coś związanego z motocyklami? Mam nadzieję że moja monotematyczność nie jest szczególnie bolesna.
Pierwsze co mi przychodzi do głowy to warsztat. Zestaw nie byłby duży, ale starałbym się go zrobić tak, aby zachwycić dorosłych świrów na punkcie Lego. W Gwiezdnych Wojnach to się chyba nazywa ‘Ultimate Collector Series’?
Jeżeli seria, to kilka-kilkanaście maleńkich modeli motorków. Maszyny różnego przeznaczenia, najpopularniejsze, i historycznie lub technicznie przełomowe. W każdym zestawie motorek składający się z 20-50 elementów, ludzik w odpowiednim stroju, i malutka podstawka adekwatna do modelu, czyli fragment autostrady ze znakiem ograniczenia prędkości dla maszyny sportowej, błotniste bezdroża dla enduro, podłoga warsztatu z porozrzucanymi narzędziami dla Harleya.

- Rozumiem ze jesteś pasjonatem motorow. Powiedz moze coś o tym hobby.

Tak, kocham motocykle i prawie wszystko, co się z nimi wiąże. Prawie, bo np. zlotów mam już szczerze powyżej uszu. Wiatr we włosach też jest nieco przereklamowany.
Nie sposób nie kochać samotnej jazdy długą, krętą drogą, w stronę horyzontu, słońca, i z powrotem.

Pęd powietrza zmywa z człowieka wszelkie problemy. Jest tylko droga, asfalt uciekający tuż pod nogami. Jedziesz i śmiejesz się w głos, śpiewasz, na zakrętach zdzierasz kanty podeszw o drogę i tulisz się do zbiornika. Co jakiś czas podjeżdżasz na stację, ocierasz szybę kasku i reflektor z owadów, chwilę wpatrujesz się w pył z drogi, który osiadł na butach… Lejesz do pełna i wsiadasz znowu. Że dzień się kończy, dostrzegasz dopiero, kiedy musisz włączyć długie. Wtedy szukasz pola namiotowego, ewentualnie zjeżdżasz na kawałek pola, i przy latarce rozstawiasz namiot. Następnego dnia pytasz kogoś, gdzie jesteś (im mniej rozumiesz jego język, tym szczęśliwszy powinieneś się czuć), i jedziesz dalej.

Byłoby obłudą twierdzić, że wymiar duchowy może istnieć niezależnie od sprzętowego.
Szczęśliwie mogę powiedzieć, że nie mam w tym względzie powodów do narzekań, ale mam też wymarzone trzy maszyny, które chciałbym pewnego dnia wprowadzić do garażu. Pierwszy to powojenna wersja Indiana Chiefa - aby sycić oczy pięknem tej dziedziny sztuki. Boss Hoss’a - jako okresowy doping dla ego, gigantomanii i remedium na wszelkie frustracje (są dwie wersje silnikowe - Chevrolet V8 Small Block i Big Block. ‘Small’ ma ponad 4 litry, Big Block - 5.7 litra).

Trzeci to niestety już nie produkowany BMW R1150GS Adventure - doskonały i wygodny zarówno do codziennej jazdy miejskiej, na leśne ścieżki, jak i długie wakacje tysiące kilometrów od domu.

Każdy pojazd wymaga opieki. Jednoślad wymaga, aby była ona szczególnie troskliwa, jako pojazd, w którym praktycznie każda awaria stanowi potencjalne zagrożenie dla zdrowia lub życia. Nawet przypadkowe zatrzymanie silnika w złożeniu na zakręcie w wielu przypadkach kończy się przeszlifowanym bokiem i nowymi dziurami w skórze. Nie mówiąc już o bliskich spotkaniach z innymi pojazdami, których kierowcy często zdają się ledwo dostrzegać jednoślady. I tak czasem nadchodzą chwile, kiedy najwyraźniej można zdiagnozować w ludziach szaloną pasję - facet leży na asfalcie, patrzy w niebo i pyta klękających przy nim przechodniów, co z jego motocyklem. A pierwsze co robi po wyjściu ze szpitala, to ćwiczy prawy nadgarstek, żeby jak najszybciej móc znowu kręcić manetką.
To szaleństwo, raz zasmakowane, nie wypuści cię ze swych czułych objęć już nigdy. Czasem wyciąga drapieżną rękę po ofiarę, ale w zamian jest w stanie zaoferować nieprzebrane bogactwo najbardziej ekscytujących wrażeń.

- Czym zajmujesz sie na codzień?

Na codzień siedzę przy komputerach, głównie przy mainframe’ach - banki, ubezpieczalnie, i inne duże złodziejskie przedsiębiorstwa. Ma to dobre strony, bywa ciekawe i często potrafi mnie wciągnąć, ale to nie jest to, co bym chciał robić. W komputery wszedłem niejako przypadkiem. Żeby nie iść do wojska, zapisałem się do pierwszej lepszej budy, akurat było to studium informatyczne. Miało być tylko na rok. Ale już tak zostało.
Mam nadzieję kiedyś otworzyć warsztat motocyklowy. Będę w nim restaurował weterany i budował customy.

- Dziękujemy za wywiad!

This post is not translated into Polish yet, sorry.

W dzisiejszym odcinku ciekawy wywiad z ciekawym człowiekiem. V1 pojawił się na AFOLowej scenie niedawno, ale zdążył już na niej zająć poczesne miejsce. W krótkim czasie zbudował Najlepszą Pracę Roku według forumowiczów LugPolu, wygrał jedną z kategorii Colossal Castle Contest i zdobył Złote Study w kategoriach Technic, Miniaturka, Duży Model. Przy okazji składania gratulacji nie mogliśmy nie poprosić o wywiad.

- Jak się zaczęła Twoja przygoda z LEGO?

W wieku pięciu lat nie miałem jeszcze pojęcia, że istnieje na świecie zabawka zwana “Lego”.
Nie wiedziałem też, że to nie Święty Mikołaj zostawia prezenty pod choinką, czy w szafie.
Na Gwiazdkę roku 1978 dostałem kolorowe, grzechoczące pudełeczko, z narysowanym żółto-czarnym samolotem.

Że jest to Ryan NYP, na którym Charles Lindbergh po raz pierwszy jednosilnikowym, jednomiejscowym samolotem przeleciał Atlantyk bez międzylądowań, również dowiedziałem się dużo później. Samolocik był piękny - żółty kadłub z czarnymi skrzydłami, obracane śmigło i koła, przezroczysta kabina… wspaniały! Mama pomogła mi go złożyć, obleciałem nim wszystkie dostępne mi zakątki, jak też częściowo i niedostępne.
W późniejszych latach dostałem jeszcze trzy inne zestawy. Wszystkie wystane w Pewexie, zakupione za miesiącami i latami zbierane bony i dolary - w latach 80-tych nie było innej możliwości. Dzisiaj prawie wszystkie z nich to niespotykane ciekawostki z końca lat 70! Czwarty i ostatni, największy - 744 (prawie ‘Technic’ - miał zębatki, a nawet silnik) - dostałem w czwartej czy piątej klasie podstawówki. Dostarczył mi wielu niesamowitych wrażeń, tyle co żadna inna zabawka.

Moje dziecięce przygody z Lego zakończyły się (jak się okazuje - nie definitywnie) na przełomie siódmej i ósmej klasy. Zacząłem się interesować czymś zupełnie innym, i spakowałem większość zabawek do pudeł. Na szczęście nie przyszło mi do głowy pozbywać się ich. Wyciągnąłem je ponownie niecałe 2 lata temu, z myślą o moim pięcioletnim synku.

- Dlaczego wybrałeś to akurat hobby? Z Twoim wyczuciem formy, koloru, znajomością mechaniki mógłbyś właściwie zając się każdą formą modelarstwa.

To nie my wybieramy sobie hobby, to ono wybiera nas.
Zajmuję się modelarstwem redukcyjnym, jeszcze od podstawówki. Buduję modele samolotów z II wojny. Od paru lat mam przerwę, więc może należałoby mówić w czasie przeszłym - rozgrzebane modele straszą pustymi kadłubami i dziurami na podwozie, ale warsztat mam otwarty.

Spodziewam się, że lada dzień poczuję nagły impuls, zostawię wreszcie klocki moim dzieciom, i skończę to, co zacząłem. Ostatnio rozpocząłem równoległą budowę kilku modeli szybowców transportowych - to rzadki, a bardzo ciekawy temat. Szkoda, że ich kariera była tak krótka - ograniczyła się wyłącznie do kilku lat wojny. Bardzo żałuję, że moje latanie zakończyłem na III klasie pilota szybowcowego, zdobytej w ogólniaku.

Moja znajomość mechaniki nie jest szczególnie głęboka, ale wystarczająca, aby budować maszyny w skali 1:1. Pierwsza jest już na ukończeniu - zdjęcia można obejrzeć tutaj: www.wolnywydech.riders.pl/?nr=8 . Do następnego zaczynam zbierać części, i rozrysowywać szczegóły.

Jedna moja koleżanka ładnie nazywa to, czym człowiek się zajmuje w życiu - pasje i pasyjki. Pasje stoją na pierwszym planie, im podporządkowuje się resztę rzeczy w życiu, trwają od zawsze i na zawsze, pomimo ewentualnych przerw. ‘Pasyjką’ nazywa chwilowe, ale bardzo intensywne zwrócenie uwagi w jakimś zupełnie innym kierunku.
Pasje mam trzy, w kolejności pojawiania się w życiu: lotnictwo, gitara (www.wolnywydech.riders.pl/szerszen), motocykle. Pasyjką było programowanie, dziennikarstwo, a teraz - Lego. W żadnym razie nie umniejszam przyjemności, jaką mi daje, ani też niezwykle relaksującej roli. Lecz myślę że rok to za mało, żeby móc powiedzieć - ‘hobby’. Ucieczka - owszem. Antydepresant? Jak najbardziej. Nałóg? Miłe początki. Jak nie kieszeń, to przynajmniej wątroba cała. Pogadajmy powiedzmy za 3-4 lata, sam jestem ciekaw czy mi się utrzyma.
Modele z Lego wprawdzie nie umywają się do redukcyjnych, które pozwalają przekonać widza, że ma do czynienia z prawdziwą maszyną, nie zaś z modelem. Zalety Lego to możliwość tworzenia świata ulotnego, bajkowego, dziecięcego, umownego. Starym dziadom daje możliwość cofnięcia się w niewinne, naiwne lata, kiedy wszystko było kolorowe i miało konkretne, zdecydowane kształty. Po kilkunastu-kilkudziesięciu latach patrzenia na świat kształty te zacierają się, kolory bledną, człowiek twardnieje. Tęskni za spokojem, przejrzystym światem bez problemów, za dzieciństwem. Jeśli to zbyt wzniosła teoria, to… Lego daje możliwość relatywnie łatwego przedstawienia modelu dowolnej maszyny, istoty, czy sytuacji. I jest bardzo odprężającym zajęciem.

- Największą zagadką pozostaje Twoja wszechstonność, równie dobrze czujesz się w małych modelach, większych formach, vignette i Technicu. Skąd ta różnorodność?

Przychodzą chłopaki do knajpy i mówią, że chcą dać koncert. Właściciel pyta - ‘A jaki rodzaj muzyki gracie?’ - ‘Nooo, gramy oba rodzaje muzyki - i Country, i Western’.
Podany przez Ciebie podział wydaje mi się naciągany. Ja dzielę na Technic i nie-Technic. Ewentualnie na fikcyjne (czyli statki kosmiczne) i całą resztę. (Choć to pewnie z kolei przesadne uproszczenie.)
Jeżeli twierdzisz, że jestem wszechstronny, to szczerze bardzo się z tego cieszę.
Ale: Nie umiem budować statków kosmicznych, cyberpunk jest dla mnie piękny, ale poza zasięgiem, zamiast postaci ludzkiej wychodzą mi koszmarki, których nie powstydziłaby się żadna japońska kreskówka, nigdy też nie udało mi się zbudować domku, który we mnie samym nie budziłby chęci powieszenia architekta (ooo, mogę zbudować makietę Warszawy!)
Chciałbym nie tylko podziwiać, ale umieć budować wielkie ciężarówki, oraz roboty, które umieją wspinać się po kominie, po szybie, albo odbić flachę i polewać. I jeszcze trochę… Ale wciąż próbuję!

- Czy masz jakąś ulubioną formę?

Tę, która pasuje do ujętej nią treści. Mogę równie długo wpatrywać się w modelik mieszczący się na dłoni, jak i w kilkumetrową rzeźbę.
Szybciej niż ulubionej formy, jestem w stanie sprecyzować, jakiej treści NIE lubię: epatowania przemocą, coraz powszechniejszego modelowania krwi, wywlekanych wnętrzności, śmierci. I szkielety - wprawdzie interesujące, lecz zdecydowanie nadużywane. Ludzie bywają przy tym na tyle obłudni, że mogą zachwycać się scenką z dziesięcioma różnymi sposobami uśmiercania, a kiedy pokażesz im panienkę z cyckami, umowność ulatuje - potrafią jechać: ‘dewiacja!’, ‘to jest niesmaczne!’, ‘przesada, przecież tu są dzieci!’.

Tymczasem przesadą jest hiperrealizm w pokazywaniu przemocy. Przy użyciu zabawek jest to szczególnie szokujące. Ciekawe jaki związek mają z tym chore gówna typu “Piła” coraz częściej pojawiające się na ekranach, a kształtujące zmysł estetyczny… Chyba powinienem żyć w latach 60-tych.

- O inspiracjach, z których czerpałeś budując Wieżę Braci mówiłeś już w innych wywiadach, skąd jednak wziął się dość mroczny klimat tej pracy?

Historia bratobójczej walki, jaka się z nią wiąże, nie jest wesoła. Stąd ponury i groźny wygląd samej wieży, i mroczny klimat zdjęć. Również dlatego, że średniowiecze samo w sobie kojarzy mi się z ponurym okresem w historii. Prawie tak ponurym jak wiek XX. Inkwizycja, palenie czarownic, zimne lochy…
Jeżeli zaś pytasz o środki, jakie stosowałem - są widoczne i dosyć oczywiste: ciemne tło, słabe, punktowe i mieszane oświetlenie, długi czas naświetlania, zabawa z cieniami, trochę kombinowania z parametrami aparatu, i ‘żabia’ perspektywa, czyli zdjęcia od dołu.
Nawet Belville da się sfotografować tak, żeby wyszło groźnie i mrocznie.

-Czy biorąc udział w konkursach budowania trzeba brać pod uwagę strategię? Budować tak żeby próbować zwiększyć swoje szanse? Czy można po prostu budować jak się lubi?

Strategia polegająca na próbie przewidzenia co się może spodobać oceniającym na pewno może pomóc zająć wyższe miejsce. Ale mam wątpliwości czy to równie wielka frajda, jak budowanie tylko dla siebie. Czy z myślą o konkursie, czy też nie - buduję tak, żeby MI się podobało. Na zawodostwo nie zamierzam w najbliższym czasie przechodzić. Zmieniam i przebudowuję tak długo, aż sam będę zadowolony i patrzenie na efekt będzie mi sprawiało czystą, niczym nie zakłócaną przyjemność. To trwa, często wymaga zaczynania od początku, ale niezależnie od czasu, nie należy pozostawić ani jednego kłującego w oko szczegółu, nawet kosztem nie zmieszczenia się w terminie potencjalnego konkursu. Np. Bohmerlanda zacząłem planować i budować, jak tylko ogłosiłeś w BTT kategorię ‘pojazd min. 3-osobowy na dwóch lub mniej kołach’. Żałowałem, że termin taki krótki, ale zadowalający efekt byłem w stanie pokazać dopiero po paru miesiącach. Tak samo, jak ze wszystkim - powiedzmy że z wyjątkiem kursu do kibla - lepiej poczekać i zrobić porządnie, niż śpieszyć się i zrobić byle jak.
Oczywiście nierzadko bezcenne są uwagi innych, i warto je choćby przetestować, jako że czasem trudno jest dostrzec błędy u siebie.

- Co jeszcze chciałbyś zbudować? Jakie masz plany? Czym nas zaskoczysz?

Nie robię rozległych, dalekosiężnych planów. Myślę o maksymalnie 3-4 rzeczach jednocześnie, dzięki czemu nie robię sobie tłoku w głowie.
Teraz jestem w trakcie budowania transportera na gąsienicach.
Na pewno zbuduję coś do makiety miasteczka (mam nadzieję, że nie trzeba będzie przykrywać mojego wkładu w architekturę gazetą), która zostanie wystawiona przez LugPol w przyszłym roku w Kielcach (ależ to miasto ma piękny dworzec PKS! To dopiero wyzwanie modelarskie!)

Przez mgłę zaczynam widzieć swoją budowlę na ew. przyszłoroczny CCC.
Chyba najciekawszą rzeczą, jaką zamierzam zbudować, jest motocykl napędzany silniczkiem, sterowany bezprzewodowo. Oczywiście jednośladowy, na kołach z zestawu 8420, lub podobnych. Teoretycznie wszystko da się zrobić, gama klocków jest na tyle szeroka, że umożliwia odwzorowanie najważniejszego - geometrii przedniego zawieszenia motocykla. Rozpędzić go do prędkości, przy której będzie samodzielnie utrzymywał równowagę nie powinno być problemem dla silnika ‘RC’. Nie mam tylko póki co zielonego pojęcia jak nim kierować. Jeśli tego nie rozwiążę, będzie to kolejny na drogach mistrz prostej.

CDN

This post is not translated into Polish yet, sorry

Podobnie jak wy zaintrygowani pojawiającymi się na naszych łamach tajemniczymi reklamami postanowiliśmy dowiedzieć się więcej. Udało nam się uzyskać wywiad z przedstawicielem Alien Technologies Inc., firmy stojącej za tym wszystkim.

redakcja: Bez zbędnych wstępów, o co chodzi? Co to są Policjanci i Złodzieje?

Alien Technologies Inc.: Przede wszytkim cieszymy się że nasza reklama zdołała wzbudzić wasze zainteresowanie. Być może zaprezentujemy jeszcze jedną wersję plakatu.

Policjanci i Złodzieje to nowa gra/konkurs adresowana do AFOLi. Koncepcja jest podobna do BTT, nad Policjantami i Złodziejami pracowali ci sami twórcy. Gra będzie rozgrywana na forum LugPolu a obsługę medialną zapewni blog klocki.

red: Mówisz że pomysł jest podobny, jakie są zatem różnice?

AT: Przede wszytkim tytuł (śmiech). A tak już na poważnie to oprócz zupełnie odmiennego tematu inne będą zasady. Pojawią się dwie rewolucyjne nowości: gra zespołowa i elementy Role Playing Game.

red: Prosimy o więcej szczegółów!

AT: Na więcej musicie jeszcze trochę poczekać, ruszamy w sobotę 23 luteg, wtedy dużo się wyjaśni.

red: Dużo, ale nie wszystko?

AT: Nie, nie wszystko. W czasie gry na uczestników czeka kilka niespodzianek. Przewidzieliśmy też Zdarzenia Losowe.

red: Gra czy konkurs budowania? Czym są Policjanci i Złodzieje.

AT: Jednym i drugim! Jest to oczywiście konkurs budowania z klocków LEGO, ale chcemy go zrobić tak atrakcyjnym jak to tylko możliwe.

red: Biorąc udział w BTT można było grać w dowolnej rzeczywistośc, czy w Policjantach i Złodziejach będzie podobnie?

AT: Nasza nowa gra została zaprojektowana w realiach współczesnych, ale przewidzieliśmy mod-y Science Fiction i Fantasy (Steampunk).

red: Dlaczego gra będzie rozgrywana na forum LugPolu?

AT: Tylko dzięki współpracy z LugPolem będziemy w stanie zrealizować kilka zupełnie szalonych pomysłów. Szefostwo LugPolu poszło nam na rękę, ze zrozumieniem przyjmując nasze najbardziej ekstrawaganckie pomysły i życzenia. Nie można też zapomnieć o doskonałej współpracy przy poprzednim projekcie tego typu czyli grze Brick Transport Tycoon.

red: Czy to oznacza koniec BTT?

AT: Nie! BTT nadal będzie rozgrywane na forum LugPol tyle że od przyszłego sezonu już pod naszym szyldem. Ten projekt ma już swoje stałe miejsce w AFOLowym kalendarzu, między wrześniem i listopadem.

red: A jakie macie plany w stosunku do Policjantów i Złodziei.

AT: W tym roku rozegramy pierwszy sezon, zbierzemy doświadzczenia i opinie. Jeżeli pomysł się spodoba to gra stanie się corocznym projektem rozgrywanym wczesną wiosną.

red: Tytuł Policjanci i Złodzieje z jednej strony wszystko tłumaczy ale z drugiej może brzmieć nieco sztywno. Skąd się wziął?

AT: Z piosenki “Kołysanka Zabijanka” grupy T.Love.

red: To jeszcze dwa słowa na temat firmy. Skąd nazwa ALien Technologies? Czym się zajmujecie?

AT: Nazwa pochodzi od koncepcji firmy - chcemy się zajmować wszystkim tym czego do tej pory się nie robiło. Im bardziej pomysł jest “nie z tej Ziemi” tym bardziej jesteśmy zainteresowani. Ostatnio zajmujemy się projektami adresowanymi do społeczności AFOLi.

red: Jakie macie plany na przyszłość? Czym nas jeszcze zaskoczycie?

AT: Na dość zaawansowanym etapie mamy projekt jednorazowego konkursu, jak zwykle innego od wszystkiego co do tej pory znaliście. W fazie planowania znajduje się dużo większy projekt, na tyle duży, że na razie przerasta nasze możliwości, szukamy jednak Obcej Technologii która pomogła by go zrealizować.

red: Dziękujemy za wywiad.

We have something special for you, to end this year with a nice tone - interview with Markus Kossmann, the man who designed 8275 Motorized Bulldozer, the most acclaimed Technic set of the year. It was possible thanks to Misterzumbi, our man in Billund, the questions were prepared by the team of Hippotam & Sariel.

Read the rest of this entry »

Erik Leppen, master of Lego cranes, has given us an interview.

Read the rest of this entry »